Menno Sabel over Don Asser

'Er groeit een bananenboom in Haarlem' zei Bennie, een journalist van Holland Combinatie tegen mij. Ik kreeg van Bennie meestal de foto-opdrachten. Ik keek hem een beetje verbaast aan maar zei verder niets en zag mijzelf in gedachten al naar de Kweektuinen gaan en daar een bananenboom in een experimentele groeifase fotograferen met de verantwoordelijke stadsbioloog er wel of niet naast. 'Hij groeit bij Don Asser' vervolgde Bennie zijn verhaal. Don Asser! Een bekende Haarlemse kapper.

 

Nieuwsgierig als ik ben wilde ik diezelfde middag er naar toe. Ik kon me een artikel over Don Asser in de krant wel voorstellen zolang het maar niet over bananen ging. 'Kom binnen, Eerst koffie en daarna werken' zei Don meteen tegen mij. Als je kennis maakt met hem dan zie je een opmerkzaam man. Zijn ogen kunnen dwars door je heen kijken en er ontgaat hem niets. Duidelijk een persoon die al jaren gewend is met mensen uit alle lagen van de bevolking om te gaan. Rustig, zelfverzekerd. Wij spraken over zijn werkzame leven.

Opgeleid als stilist aan de Charles Montaigne hoge modevakschool maakte hij een carrièreswitch in de kapperswereld. Hij toonde mij fotoboeken met daarin de creaties van kapsels die hij maakte in de jaren '70 tot en met halverwege de jaren '90. Mijn gedachten gingen terug naar de toen gangbare mode in die tijd. Wilde je 'erbij horen' dan droeg je een spijkerbroek met opgerolde pijpen met witte sokken en gympies of old leren laarzen. Een Slazenger trui of vest. In je haar had je permanent met blonde puntjes. De jongens hadden daarbij een matje in hun nek en droegen snorren.

Aan die snorrenhype heb ik nooit mee gedaan. Een aantal jongens stond het wel maar de meeste die ik kende zonder snor, zagen er met snor uit als een foute pornoster of leken op Freddie Mercury. Wilde je niet bij de massa horen dan sloot je je aan bij de punk scene, een motorclub of je was 'alto.' Wilde je echt een geheel eigen identiteit uitdragen dan ging je naar... Don Asser. Wanneer voor de meeste kappers de grens was bereikt denderde Don Asser eroverheen. Vanuit zijn brein maakte hij op papier schetsen van zijn creatie's die hij later al knippend tot leven wekte op het hoofd van een klant. Letterlijk knippend want een tondeuse is bij Asser 'not done.' 'Een schaap scheer je. Geen mensen' vertelde hij mij onlangs.

Tv shows, kapshows. Niets was te gek. Zijn werk was nationaal en internationaal niet onopgemerkt gebleven en menig ster wist de weg naar de zaken van Don te vinden. Hij was daarmee in die tijd absoluut uniek. Werkelijk perplex bekeek ik zijn werk en vergat dat ik eigenlijk voor de bananenboom kwam die ook werkelijk in zijn tuin groeit. Kapper is niet de juiste omschrijving van Don's professie. Daarmee wordt zijn kunst absoluut onderbelicht. Zijn creatieve geest leverde hem de titel 'art director of hair' op. Don Asser is er bescheiden onder.

Onterecht vind ik, want hij is niet alleen creatief. Hij heeft ook behoorlijk veel kennis van de scheikundige reactie's van stoffen op haren. Weet alle details van de haarwortel te benoemen en de functie van ieder onderdeel uit te leggen. Het proces van haargroei heeft voor hem geen geheimen. 'Dat is je vak' zei hij mij onlangs. Maar een huidspecialist zou zijn petje afnemen voor de kennis van Don. Tegenwoordig is Asser werkzaam als WMO raadslid voor Haarlemmerliede en Spaarnwoude en ambassadeur bij het VUmc. Ook bij het VUmc is zijn talent opgemerkt en hebben ze een foto-expositie gewijd aan zijn werk. Nu is deze foto-expositie tot halverwege juli te zien in de Zuiderpoort in het Kennemer Gasthuis.

Don Asser, een mensen kenner, levens kenner en een gedreven kunstenaar. Iemand die net zoveel belangstelling heeft voor de minister president als voor de eerste de beste straatschooier. Ik mocht hem na de bananenboom nog vaak fotograferen en koester zijn levenslessen. Een heel bijzonder mens. Een kunstenaar. Don Asser.

Foto's: © Menno Sabel